आज भारतात ऑलिम्पिक पदक विजेत्यांचे मोठ्या प्रमाणात स्वागत केले जाते. सरकारकडून कोट्यवधी रुपयांची बक्षिसे दिली जातात, मोठमोठे ब्रँड स्पॉन्सरशिप करतात आणि सोशल मीडियावर त्यांचे लाखो चाहते तयार होतात. पण एक काळ असा होता,
महत्वाच्या अपडेट्स चुकणार नाहीत! आताच Whatsapp चॅनेल ला जॉईन करा !
जेव्हा भारतासाठी ऑलिम्पिकमध्ये खेळायलाही खेळाडूकडे पुरेसे पैसे नव्हते.

अशाच कठीण काळात महाराष्ट्रातील एका छोट्याशा गावातून आलेल्या पैलवानाने अशक्य वाटणारे स्वप्न पूर्ण केले. हा खेळाडू म्हणजे खाशाबा दादासाहेब जाधव, ज्यांना संपूर्ण देश के. डी. जाधव ( KD Jadhav ) म्हणून ओळखतो.

हे सुद्धा वाचा : Khashaba Movie Teaser Out : खाशाबा भारताचा पहिला ऑलिम्पिक हिरो…

हे सुद्धा वाचा : नसरापूर बलात्कार-हत्या प्रकरणातील नराधम भीमराव कांबळेला मृत्यूदंड

Khashaba Jadhav Real Story ही केवळ एका कुस्तीपटूची कहाणी नाही, तर ती संघर्ष, मेहनत, देशप्रेम आणि स्वाभिमानाची अशी गाथा आहे, जी प्रत्येक भारतीयाला प्रेरणा देते. आजही अनेकांना माहिती नाही की स्वतंत्र भारताला पहिले वैयक्तिक ऑलिम्पिक पदक मिळवून देणाऱ्या या महान खेळाडूला ऑलिम्पिकला जाण्यासाठी गावकऱ्यांनी पैसे जमा केले होते आणि त्यांच्या प्राचार्यांनी स्वतःचे घर बँकेत गहाण ठेवले होते.

ही कथा जितकी प्रेरणादायी आहे, तितकीच ती प्रत्येक भारतीयाला अभिमान वाटावा अशी आहे.

महाराष्ट्राच्या मातीत जन्मलेला ‘पॉकेट डायनामो’

१५ जानेवारी १९२६ रोजी सातारा जिल्ह्यातील कराडजवळ असलेल्या गोळेश्वर या छोट्याशा गावात खाशाबा जाधव यांचा जन्म झाला. गाव साधं होतं, परिस्थिती साधी होती, पण स्वप्न मात्र खूप मोठं होतं.

त्यांचे वडील दादासाहेब जाधव हे प्रसिद्ध पैलवान होते. त्यामुळे लहानपणापासूनच खाशाबांच्या आयुष्यात आखाडा, माती आणि कुस्ती हेच सर्वकाही बनले.

वयाच्या अवघ्या पाचव्या वर्षी त्यांनी आखाड्यात उतरण्यास सुरुवात केली. सकाळच्या थंडीत तासन्तास सराव, धावणे, दंड-बैठका, ताकद वाढवण्यासाठी नैसर्गिक व्यायाम आणि शिस्तबद्ध जीवन हे त्यांच्या दैनंदिन आयुष्याचा भाग बनले.

उंची कमी… पण आत्मविश्वास आकाशाएवढा

खाशाबांची उंची अवघी ५ फूट ५ इंच होती. त्या काळातील बहुतेक पैलवान त्यांच्या तुलनेत उंच आणि अधिक मजबूत शरीरयष्टीचे होते.

अनेकांनी त्यांची खिल्ली उडवली.

“हा एवढासा मुलगा काय कुस्ती खेळणार?”

पण खाशाबांनी कोणालाही उत्तर दिलं नाही.

त्यांनी उत्तर दिलं ते आपल्या खेळातून.

त्यांचा वेग इतका अफाट होता की प्रतिस्पर्धी काही समजण्याआधीच ते त्याला चित करायचे. त्यांच्या कुस्तीतील वेगवान हालचाली, पायांवरील नियंत्रण आणि प्रसिद्ध ‘धोबीपछाड’ डावामुळे अनेक बलाढ्य मल्ल पराभूत झाले.

याच कारणामुळे त्यांना पुढे “Pocket Dynamo” म्हणून ओळख मिळाली.

स्वातंत्र्य लढ्यातही घेतला सहभाग

खाशाबा जाधव फक्त उत्तम खेळाडू नव्हते, तर ते देशभक्तही होते.

१९४२ मध्ये महात्मा गांधींनी ‘भारत छोडो आंदोलन’ सुरू केले, तेव्हा महाविद्यालयीन शिक्षण घेत असलेल्या खाशाबांनी त्यात सक्रिय सहभाग घेतला.

देश स्वतंत्र व्हावा, ही त्यांची इच्छा होती.

काही वर्षांनी त्यांनी स्वतंत्र भारतासाठी ऑलिम्पिक पदक जिंकून त्या देशभक्तीला नवा अर्थ दिला.

राजाराम कॉलेजने घडवला चॅम्पियन

कोल्हापूरच्या प्रसिद्ध राजाराम कॉलेजमध्ये प्रवेश घेतल्यानंतर त्यांच्या आयुष्याला नवी दिशा मिळाली.

मात्र सुरुवातीलाच त्यांना मोठा धक्का बसला.

कॉलेजच्या कुस्ती संघात निवड करताना प्रशिक्षकांनी त्यांच्या शरीरयष्टीकडे पाहून त्यांना नाकारले.

त्यांना वाटत होते की इतका बारीक मुलगा राष्ट्रीय पातळीवर खेळू शकणार नाही.

पण खाशाबांनी हार मानली नाही.

त्यांनी प्राचार्यांकडे जाऊन एकच संधी मागितली.

“मला फक्त एक सामना खेळू द्या. त्यानंतर तुम्ही निर्णय घ्या.”

त्या एका संधीने त्यांचं संपूर्ण आयुष्य बदललं.

सामन्यात त्यांनी प्रतिस्पर्ध्याला सहज पराभूत केलं आणि कॉलेज संघात स्थान मिळवलं.

याच कॉलेजमधून त्यांच्या ऑलिम्पिक प्रवासाची खरी सुरुवात झाली.

१९४८ लंडन ऑलिम्पिक – जिथे पहिल्यांदाच पाहिली ‘मॅट’

१९४८ मध्ये खाशाबांची लंडन ऑलिम्पिकसाठी निवड झाली.

आजच्या काळात खेळाडूंना आधुनिक मॅट, आंतरराष्ट्रीय प्रशिक्षक आणि परदेशी प्रशिक्षणाची सुविधा मिळते.

पण खाशाबांच्या बाबतीत परिस्थिती पूर्णपणे वेगळी होती.

त्यांनी आयुष्यभर फक्त मातीच्या आखाड्यात कुस्ती खेळली होती.

लंडनमध्ये पोहोचल्यानंतर त्यांनी पहिल्यांदाच आंतरराष्ट्रीय कुस्तीची मॅट पाहिली.

कल्पना करा…

ज्या पृष्ठभागावर कधीच सराव केला नाही, त्याच मैदानावर जगातील सर्वोत्तम खेळाडूंशी सामना करायचा होता.

तरीही त्यांनी हार मानली नाही.

आपल्या वेगवान खेळाच्या जोरावर त्यांनी फ्लायवेट गटात शानदार कामगिरी करत सहावा क्रमांक मिळवला.

हा पराभव नव्हता.

ही पुढील इतिहासाची सुरुवात होती.

लंडनहून परतल्यावर घेतली एक शपथ

लंडन ऑलिम्पिकनंतर खाशाबांनी स्वतःला एक वचन दिलं.

“पुढच्या ऑलिम्पिकमध्ये भारतासाठी पदक जिंकायचंच.”

यासाठी त्यांनी स्वतःवर अक्षरशः अत्याचारच केले.

दररोज…

२५० ते ३०० पुश-अप्स
१,००० जोर
अनेक किलोमीटर धावणे
तासन्तास आखाड्यात सराव
कडक आहार
शिस्तबद्ध दिनचर्या

त्यांच्या डोळ्यासमोर फक्त एकच स्वप्न होतं…

भारताचा तिरंगा ऑलिम्पिकमध्ये उंच फडकवायचा.

हेलसिंकी ऑलिम्पिकचं स्वप्न… पण खिशात पैसे नव्हते

१९४८ च्या लंडन ऑलिम्पिकमधून परतल्यानंतर खाशाबा जाधव यांना एक गोष्ट स्पष्ट झाली होती—ऑलिम्पिकमध्ये पदक जिंकणं अशक्य नाही. योग्य सराव, जिद्द आणि संधी मिळाली तर भारताचा तिरंगा जगभर फडकवता येईल.

पण त्यांच्यासमोर सर्वात मोठा अडथळा होता तो आर्थिक परिस्थितीचा.

आजच्या काळात ऑलिम्पिक खेळाडूंना सरकारी मदत, स्पॉन्सरशिप, आधुनिक प्रशिक्षण आणि परदेशात सरावाची संधी मिळते. मात्र १९५० च्या दशकात परिस्थिती पूर्णपणे वेगळी होती. त्या काळात अनेक खेळाडूंना स्वतःच्या खर्चाने स्पर्धांमध्ये सहभागी व्हावं लागत होतं.

खाशाबा जाधव यांच्यासोबतही हेच घडलं.

निवड प्रक्रियेतही झाला अन्याय

१९५२ च्या हेलसिंकी ऑलिम्पिकसाठी भारतीय संघाची निवड सुरू झाली.

खाशाबा त्या वेळी देशातील सर्वोत्तम कुस्तीपटूंमध्ये गणले जात होते. तरीही विविध कारणांमुळे त्यांना सुरुवातीला संघाबाहेर ठेवण्याचा प्रयत्न झाला.

पण त्यांनी कोणतीही तक्रार केली नाही.

त्यांनी मैदानात उतरून उत्तर दिलं.

राष्ट्रीय स्पर्धेत त्यांनी विद्यमान राष्ट्रीय विजेत्याला सलग तीन वेळा पराभूत केलं आणि भारतीय संघात आपलं स्थान निश्चित केलं.

ही केवळ निवड नव्हती, तर त्यांच्या मेहनतीचा आणि आत्मविश्वासाचा विजय होता.

ऑलिम्पिकला जाण्यासाठी गावकऱ्यांनी जमा केले पैसे

संघात निवड झाली होती, पण अजून एक मोठा प्रश्न बाकी होता.

फिनलंडला जाण्यासाठी पैसे कुठून आणायचे?

त्या काळात ऑलिम्पिकला जाण्याचा खर्च सामान्य कुटुंबासाठी अशक्य होता.

ही बातमी गोळेश्वर गावात पोहोचली.

गावकऱ्यांनी एकत्र येऊन निधी जमा करण्यास सुरुवात केली. प्रत्येकाने आपल्या परीने मदत केली. कोणीतरी थोडे पैसे दिले, तर कोणीतरी धान्य विकून मदत केली.

पण एवढ्यानेही आवश्यक रक्कम जमा झाली नाही.

प्राचार्यांनी स्वतःचं घर गहाण ठेवलं

ही घटना भारतीय क्रीडा इतिहासातील सर्वात भावनिक प्रसंगांपैकी एक मानली जाते.

राजाराम कॉलेजचे प्राचार्य खाशाबांच्या मेहनतीवर आणि क्षमतेवर प्रचंड विश्वास ठेवत होते.

त्यांनी एक असा निर्णय घेतला, ज्याची आजही चर्चा होते.

त्यांनी स्वतःचं घर बँकेत गहाण ठेवलं आणि जवळपास ७,००० रुपयांची रक्कम उभी करून खाशाबांना हेलसिंकी ऑलिम्पिकला पाठवलं.

आजच्या काळात ७,००० रुपये ही छोटी रक्कम वाटू शकते, पण १९५२ मध्ये ती प्रचंड मोठी होती.

हा पैसा फक्त आर्थिक मदत नव्हती…

तो एका शिक्षकाचा आपल्या विद्यार्थ्यावर असलेला अढळ विश्वास होता.

हेलसिंकी ऑलिम्पिकमध्ये भारताचा डंका

फिनलंडमधील हेलसिंकी येथे जगभरातील सर्वोत्तम कुस्तीपटू एकत्र आले होते.

अनेक देशांकडे आधुनिक प्रशिक्षण सुविधा होत्या.

भारतीय संघाकडे मात्र मर्यादित साधनं होती.

तरीही खाशाबांनी सुरुवातीपासून आक्रमक खेळ केला.

त्यांनी कॅनडा, मेक्सिको आणि जर्मनीच्या बलाढ्य प्रतिस्पर्ध्यांना पराभूत करत पदकाच्या दिशेने दमदार वाटचाल सुरू ठेवली.

जगभरातील प्रेक्षक एका भारतीय पैलवानाच्या वेगवान खेळाकडे आश्चर्याने पाहत होते.

एक अन्याय… ज्याने कदाचित सुवर्णपदक हिरावलं

ऑलिम्पिकच्या उपांत्य फेरीत खाशाबांचा सामना जपानच्या शोहाची इशी याच्याशी झाला.

हा सामना अत्यंत कठीण आणि दमछाक करणारा ठरला.

सामना संपल्यानंतर नियमांनुसार खेळाडूंना विश्रांती मिळणं आवश्यक होतं.

मात्र खाशाबांच्या बाबतीत तसं झालं नाही.

त्यांना जवळपास कोणतीही विश्रांती न देता लगेच पुढील सामन्यासाठी बोलावण्यात आलं.

त्या वेळी भारतीय संघाचा असा कोणताही अधिकारी उपस्थित नव्हता, जो आयोजकांकडे नियमांनुसार विश्रांतीची मागणी करू शकला असता.

आजही अनेक क्रीडा तज्ज्ञ मानतात की जर त्यांना पुरेशी विश्रांती मिळाली असती, तर निकाल वेगळा असू शकला असता.

थकलेल्या शरीरानेही हार मानली नाही

पुढील सामना होता रशियाच्या बलाढ्य कुस्तीपटूविरुद्ध.

शरीर पूर्णपणे थकलेलं होतं.

तरीही खाशाबांनी हार मानली नाही.

शेवटच्या क्षणापर्यंत त्यांनी झुंज दिली.

सामना गमावला, पण त्यांची एकूण कामगिरी इतकी दमदार होती की त्यांनी कांस्यपदक जिंकत इतिहास रचला.

१९५२ मध्ये खाशाबा जाधव यांनी भारताला स्वतंत्र भारताचं पहिलं वैयक्तिक ऑलिम्पिक पदक मिळवून दिलं.

हा क्षण भारतीय क्रीडा इतिहासातील सर्वात मोठ्या अभिमानाच्या क्षणांपैकी एक ठरला.

पण दुर्दैवाने देशात फारशी दखल घेतली गेली नाही

आज एखादा खेळाडू ऑलिम्पिक पदक जिंकला की विमानतळापासून लाखोंची मिरवणूक निघते.

कोट्यवधी रुपयांची बक्षिसं जाहीर होतात.

मोठमोठ्या कंपन्या जाहिरातींसाठी रांगेत उभ्या राहतात.

पण खाशाबांच्या काळात परिस्थिती तशी नव्हती.

त्यांनी इतिहास घडवला…

पण त्यांना मिळायला हवा होता तसा राष्ट्रीय सन्मान आणि आर्थिक आधार अनेक वर्षे मिळालाच नाही.

इतकं मोठं यश मिळवूनही त्यांनी साधं आणि प्रामाणिक आयुष्य जगणं पसंत केलं.

कराडमध्ये झालेलं ऐतिहासिक स्वागत

जेव्हा खाशाबा जाधव कांस्यपदक जिंकून मायदेशी परतले, तेव्हा कराड रेल्वे स्टेशनवर लोकांची प्रचंड गर्दी झाली होती.

त्यांच्या स्वागतासाठी शेकडो गावकरी आले होते.

स्टेशनपासून गोळेश्वर गावापर्यंत अवघं काही किलोमीटरचं अंतर पार करण्यासाठी १०० हून अधिक बैलगाड्यांची भव्य मिरवणूक काढण्यात आली.

ढोल-ताशांच्या गजरात, “भारत माता की जय” आणि “खाशाबा जाधवांचा विजय असो” अशा घोषणांनी संपूर्ण परिसर दुमदुमून गेला.

हा प्रवास फक्त १५ मिनिटांचा असायला हवा होता.

पण लोकांच्या प्रेमामुळे तो जवळपास सात तास चालला.

हा सन्मान कोणत्याही पदकापेक्षा मोठा होता.

पदकानंतर त्यांनी सर्वात आधी काय केलं?

हा प्रसंग प्रत्येक भारतीयाने लक्षात ठेवावा.

ऑलिम्पिक विजेता झाल्यानंतर खाशाबांनी स्वतःसाठी बंगला, गाडी किंवा संपत्ती उभारली नाही.

त्यांनी विविध कुस्ती स्पर्धा आयोजित केल्या.

त्या स्पर्धांमधून मिळालेल्या मानधनातून त्यांनी सर्वात आधी आपल्या प्राचार्यांचं बँकेत गहाण ठेवलेलं घर सोडवलं.

ही कृती त्यांच्या महान व्यक्तिमत्त्वाची आणि कृतज्ञतेची खरी ओळख होती.

आजच्या काळात अशी उदाहरणं फार क्वचित पाहायला मिळतात.

पोलीस अधिकारी म्हणूनही देशाची सेवा

ऑलिम्पिकमध्ये इतिहास रचल्यानंतरही खाशाबा जाधव यांचा प्रवास इथेच थांबला नाही. त्यांनी १९५५ मध्ये महाराष्ट्र पोलीस दलात उपनिरीक्षक (Sub-Inspector) म्हणून रुजू होऊन देशसेवेचा नवा अध्याय सुरू केला.

त्यांच्या शिस्तबद्ध स्वभावामुळे आणि मेहनतीमुळे त्यांनी पोलीस खात्यातही वेगळी ओळख निर्माण केली. नोकरी सांभाळत त्यांनी अनेक तरुण कुस्तीपटूंना मार्गदर्शन केलं. ग्रामीण भागातील अनेक मुलांना त्यांनी कुस्तीचं प्रशिक्षण देत मोठी स्वप्नं पाहायला शिकवलं.

दुर्दैवाने दुखापतीमुळे त्यांना १९५६ च्या मेलबर्न ऑलिम्पिकमध्ये खेळता आलं नाही. भारताला आणखी एक पदक मिळवून देण्याचं त्यांचं स्वप्न अपूर्ण राहिलं.

१९८३ मध्ये ते सहाय्यक पोलीस आयुक्त (ACP) पदावरून निवृत्त झाले.

दुर्दैवी अंत… पण अमर झालेलं नाव

१४ ऑगस्ट १९८४ रोजी एका दुर्दैवी रस्ते अपघातात खाशाबा जाधव यांचं निधन झालं.

देशासाठी इतिहास घडवणारा हा महान खेळाडू शांतपणे जगाचा निरोप घेऊन गेला.

सर्वात दुःखाची बाब म्हणजे, त्यांच्या निधनानंतर अनेक भारतीयांना त्यांचं नावही माहीत नव्हतं.

भारताला पहिलं वैयक्तिक ऑलिम्पिक पदक मिळवून देणाऱ्या या महान मल्लाला योग्य तो राष्ट्रीय सन्मान मिळण्यासाठी अनेक दशकं वाट पाहावी लागली.

उशिरा मिळालेला सन्मान

वेळ गेली, पिढ्या बदलल्या, पण इतिहास कधीच विसरत नाही.

खाशाबा जाधव यांच्या योगदानाची दखल घेत भारत सरकारने त्यांना मरणोत्तर अर्जुन पुरस्कार प्रदान केला.

२०१० मध्ये दिल्ली येथे झालेल्या राष्ट्रकुल स्पर्धांसाठी उभारण्यात आलेल्या प्रमुख कुस्ती स्टेडियमला ‘के. डी. जाधव रेसलिंग स्टेडियम’ असं नाव देण्यात आलं.

हा सन्मान केवळ एका खेळाडूचा नव्हता, तर भारताच्या पहिल्या वैयक्तिक ऑलिम्पिक पदक विजेत्याच्या संघर्षाचा गौरव होता.

नागराज मंजुळे घेऊन येत आहेत ‘खाशाबा’

खाशाबा जाधव यांची प्रेरणादायी कहाणी आता रुपेरी पडद्यावरही पाहायला मिळणार आहे.

राष्ट्रीय पुरस्कार विजेते दिग्दर्शक नागराज मंजुळे यांनी ‘खाशाबा’ या मराठी चित्रपटाची घोषणा केली आहे.

या चित्रपटामुळे नव्या पिढीला खाशाबा जाधव यांचा संघर्ष, त्याग आणि भारतासाठी केलेलं योगदान नव्याने समजेल.

अनेक तरुणांना ही कहाणी पुन्हा एकदा मोठी स्वप्नं पाहण्याची प्रेरणा देईल.

Khashaba Jadhav Real Story movie Marathi

आजच्या पिढीने खाशाबांकडून काय शिकावं?

आज आपल्याकडे सुविधा आहेत, प्रशिक्षण आहे, तंत्रज्ञान आहे आणि जगभर शिकण्याच्या संधी आहेत.

पण खाशाबा जाधव यांच्याकडे यापैकी काहीच नव्हतं.

त्यांच्याकडे होतं ते फक्त—

स्वतःवर विश्वास
कठोर मेहनत
शिस्त
देशासाठी काहीतरी करून दाखवण्याची जिद्द

ज्या व्यक्तीने मातीच्या आखाड्यातून सुरुवात केली, त्याने जगातील सर्वोच्च क्रीडा स्पर्धेत भारताचा झेंडा अभिमानाने फडकावला.

ही गोष्ट प्रत्येक विद्यार्थ्याने, प्रत्येक खेळाडूने आणि प्रत्येक भारतीयाने लक्षात ठेवण्यासारखी आहे.

World Marathi News

Khashaba Jadhav Real Story ही केवळ एका ऑलिम्पिक पदक विजेत्याची कहाणी नाही. हा संघर्ष, त्याग, कृतज्ञता, देशप्रेम आणि न हार मानणाऱ्या जिद्दीचा इतिहास आहे.

आज जेव्हा आपण ऑलिम्पिकमध्ये भारताची पदकं पाहून आनंद व्यक्त करतो, तेव्हा त्या यशाचा पाया रचणाऱ्या खाशाबा जाधव यांना विसरून चालणार नाही.

गावकऱ्यांनी जमा केलेले पैसे, प्राचार्यांनी गहाण ठेवलेलं घर, अन्याय सहन करत जिंकलेलं कांस्यपदक आणि पदकानंतर सर्वात आधी प्राचार्यांचं घर सोडवण्याची त्यांची कृतज्ञता—या सर्व घटना त्यांना इतर सर्व खेळाडूंहून वेगळं स्थान देतात.

जर तुम्ही आजवर Khashaba Jadhav Real Story ऐकली नसेल, तर आजपासून हे नाव कायम लक्षात ठेवा.

कारण भारताच्या ऑलिम्पिक इतिहासाचं पहिलं सुवर्णपान याच मराठमोळ्या वीराने लिहिलं आहे.

Khashaba Jadhav कोण होते?

खाशाबा दादासाहेब जाधव हे भारताचे पहिले वैयक्तिक ऑलिम्पिक पदक विजेते होते. त्यांनी १९५२ मध्ये हेलसिंकी ऑलिम्पिकमध्ये कांस्यपदक जिंकलं.

खाशाबा जाधव यांनी कोणत्या खेळात पदक जिंकलं?

त्यांनी कुस्ती (Wrestling) या खेळात ५७ किलो गटात कांस्यपदक जिंकलं.

Khashaba Jadhav यांना ऑलिम्पिकला जाण्यासाठी पैसे कोणी दिले?

गोळेश्वर गावकऱ्यांनी निधी जमा केला आणि राजाराम कॉलेजच्या प्राचार्यांनी स्वतःचं घर गहाण ठेवून आर्थिक मदत केली.

खाशाबा जाधव यांना ‘Pocket Dynamo’ का म्हणत असत?

त्यांची उंची कमी होती, पण वेग, चपळाई आणि आक्रमक कुस्तीमुळे त्यांना “Pocket Dynamo” म्हणून ओळख मिळाली.

5. खाशाबा जाधव यांच्या जीवनावर चित्रपट येणार आहे का?

होय. दिग्दर्शक नागराज मंजुळे ‘खाशाबा’ हा मराठी चित्रपट घेऊन येत आहेत.

सोन्याची ब्रा, रत्नजडीत बिकिनी आणि 130 कोटींची रोकड! इराकच्या खासदाराच्या घरातून नेमकं काय सापडलं? ‘Golden Bikini’ व्हायरल पोस्टचं सत्य जाणून घ्या

July 2, 2026

Golden Bikini Post is Real? सोशल मीडियावर व्हायरल झालेल्या पोस्टमागचं खरं सत्य काय? “एका खासदाराच्या घरातून सोन्याची ब्रा, रत्नजडीत बिकिनी,…

Khashaba Jadhav Real Story : ज्याच्याकडे पैसे नव्हते, पण जिद्द होती… त्या मराठमोळ्या मल्लाने भारताचा इतिहास बदलला!